اظهارات آذر بروجردی نایب رئیس کانون بازنشستگان ومستمری بگیران تامین اجتماعی شمیرانات در مورد زمزمه های افزایش اندک درصدی حقوق سال ۹۵ و مشکلات معیشتی بازنشستگان:
افزایش قیمت های مواد غذایی و … همراه با افزایش چند درصدی یا بهتر بگوئیم اندک درصدی حقوق ها بر مبنای تورم بسیار کم درصدی حاکم بر جامعه !!!!!
هر چند گاهی از طریق رسانه ها مطلع می شویم که از فلان تاریخ قیمت برخی مواد غذایی و غیره … شامل افزایش قرار خواهد گرفت از اعلام خبر تا زمان خرید اجناس ذکر شده تنش و تزلزل شدیدی بر زندگی بازنشستگان که آسیب پذیرترین قشر جامعه می باشند ایجاد میگردد . زیرا باید مدیریتی تخصصی تر و محکم تر برای هزینه های پیش رو در روزهای آینده را در خانواده راهبری نمایند و پس از اندیشیدن به این ضرب و تقسیم های،اعداد و ارقام هزینه ها آنچه از فکر و روح خسته اشان باقی می ماند فقط رقم ناچیزی است که باید آن را تا آخر ماه برای معیشت خود وخانواده هزینه نمایند !!!چگونه؟ پاسخی برای این سوال پیدا نخواهند کرد . مدت ۳۰ سال کار و تلاش و کسر بیمه از حقوقشان به امید اینکه در سن بازنشستگی بتوانند معیشت خود و خانواده شان را تأمین نمایند . اما اینک مانده اند با یک رقم حداقل حقوق!!! اگر واقعاً بشود آن را در حداقل نیز گنجاند و تفسیر کرد ! این رقم ها به هیچ وجه پاسخگوی هزینه های زندگی بازنشستگان نمی گردد .
دیگر مناسبت های تقویمی برای این قشر معنا و مفهومی ندارد زیرا توان برگزاری این مناسبت ها را با توجه به رقم حقوقشان ندارند . بازنشسته ای که در این سن و سال خانواده اش گسترده تر شده و عروس و داماد و نوه بر جمع خانواده اضافه گردیده اند ،هریک خواسته ها و دیدگاههایی دارند چگونه امکان دارد بتوانند در مناسبت های تقویمی به جهت احترام به بزرگترها و برقراری معاشرت های خانوادگی دور یکدیگر جمع شوند . یک نهار و شام بسیار ساده همراه با پذیرایی چای و اندکی میوه در سطح بسیار مختصری می تواند معادل حقوق ۱۰ روزشان را هزینه گرداند .اگر مسئولان و دولتمردان محترم حاکم بر جامعه از پوسته بیرونی با نگاهی نافذتر و کاووش گرانه تر به درون جامعه نگاه نمایند و در میان اقشار جامعه که اکثریت آن را قشر متوسط تشکیل می دهد و در این اکثریت قشر متوسط به بازنشستگان که ضعیف ترین و آسیب پذیرترین لایه درونی جامعه را تشکیل می دهند ، به وضعیت مسکن و درمان و دیگر هزینه های زندگی آنان عمیق تر بنگرند مشاهده خواهند نمود که بازنشستگان در وضعیت اسف بار معیشتی قرار دارند و این زمزمه های چند درصدی افزایش حقوق در سال آینده نمی تواند درمانی برای دردهای التیام نیافته حقوق حداقل بگیرهای بازنشستگان باشد .اگر دولت بدهی های خود را به سازمان تأمین اجتماعی به موقع و پرداخت نماید و شاید اگر وضعیت معیشتی بازنشستگان با تعمق و دیدگاهی عمیق تر و موشکافانه تر توسط مدیران و مسئولان بررسی گردد،وضعیت معیشت بازنشستگان کمی بهتر گردد.
سازمان تأمین اجتماعی از کسر حق بیمه های بیمه شدگان که خود صاحبان اصلی سرمایه این سازمان می باشند برقرار است پس باید با مدیریت های تخصصی تر و دیدگاههای عمیق تر مشکلات بازنشستگان را بررسی نمایند برای رفع مشکلات معیشتی و درمانی و نابسامانی های هزینه و مخارج این قشر به صورت اساسی و بنیادی برنامه ریزی های صحیح و مدبرانه تری را طرح و مدیریت نمایند همچنین از برخی بریز و بپاشهای کلان در سازمان پرهیز کرده و با جمع آوری بسیاری از هزینه های گزاف که موجب اسراف رقم های کلان میگردد بتوانند پاسخی برای معضلات بازنشستگان پیدا نمایند . یک روز در رسانه ها بدون برنامه ریزی و هماهنگی های قبلی مسئولین اعلام می شود که از فردا به بازنشستگان وام پرداخت میشود ، این خسته های ۳۰ سال کار و تلاش با عشق و امید هزینه ی تردد می نمایند به سوی شعبه های تأمین اجتماعی برای دریافت وام و جواب می شنوند که هنوز اطلاعی نداریم…. مدتی بعد دوباره مراجعه میکنند این بار جواب می شنوند که باید فرم پر کنید ، علت درخواست وام که موضوع خصوصی زندگی اشان می باشد را بنویسید. بخوانند و بررسی کنند و تماس می گیرند و میگویند بنا بر آنچه صلاح دیدیم در مورد نیاز شما به صورت اولویت وام پرداخت میشود ، حال باید پرسید بازنشسته ای که ۳۰ سال خودش به سازمان حق بیمه پرداخت نموده و حالا از همان صندوقی که مربوط به خودش می باشد می خواهند به او مبلغی اندک به نام وام دهند و پس از ۲۴یا ۳۶ ماه به صورت اقساط باز پس گیرند برای چه اینقدر سوال و پرسش و مراحل مختلف را باید تحمل و سپری نمایند . از خودشان گرفته و حالا میخواهند دوباره به نام وام به خودشان برگردانند و سپس آنرا در نام اقساط جمع آوری نمایند ، این همه شرایط سخت برای یک دریافت وام را چگونه باید تفسیر و تحمل نمود.
پس از رفت و آمد های مکرر بالاخره دریافت نامه وام همراه با نامه کسر از حقوق سازمان حالا بانک میگوید چون سن بازنشسته بالای ۶۵ سال است بنا به دستور العمل بانکی باید ضامن کسر از حقوق دار بیاورد و تازه ابتدای دوندگی می باشد نزد دوست و آشنا و اقوام باید باز دوباره اعلام کند که دو میلیون را برای چه می خواهد و چه نیازی دارد … تا اگر از سر محبت و یا دلسوزی کسی پیدا شود وضمانت وام ایشان را کند میتواند برای دریافت این رقم دو میلیون که در واقع دو برابر همان رقم حداقل حقوق یکماه است را به صورت امانت دریافت کنند و به صورت اقساط باز پس دهد .نوبت بانک هم که میرسد مبلغی باید بابت افتتاح حساب و کارت و مبلغی بابت کارمزد کسر شود و بالاخره این وام افسانه ای را به بازنشسته خسته شده از این پروسه زمانی پرداخت نمایند .
چند روز بعد ناگهانی اعلام میشود حقوق بازنشستگان ۳ روز با تأخیر در هر ماه پرداخت میشود اما با مسئولان بانک هیچ هماهنگی به عمل نمی آید سازمان مصوب کرده و بانک قوانین بانکی خود را اجرا می نماید بازنشسته ای که هر ماه باید حقوق خود را ۳ روز دیرتر دریافت کند، حال باید پاسخگوی جریمه دیرکرد اقساط بانک باشد باید هرماه بابت ۳روز دیرکرد، مبلغی برای جریمه دیرکرد پرداخت نماید . عدم هماهنگی مصوبات سازمان تأمین اجتماعی با مسولان بانک رفاه جهت این جریمه ۳ روز دیرکرد حقوق در هرماه و ضرر پرداخت جریمه ۳ روز دیرکرد به بازنشسته وام گیرنده.همچنین بی توجهی به مسکن برخی از بازنشستگان که هنوز در این سن نتوانسته اند خانه ای از خود داشته باشند و باید طعم گس مستأجر بودن را در سنین سالمندی احساس نمایند .توجیه و تفسیر قوانین ۳ روز دیرکرد حقوق ماهیانه بازنشسته برای صاحب خانه ای که متوجه قوانین حقوق تأمین اجتماعی بازنشستگان نمی باشد و این دیرکرد به شدت صاحبخانه را ناراحت وناراضی از مستاجر خود می نمایند باز هم بی توجهی و عدم هماهنگی و ضرر و ناراحتی روحی برای بازنشسته مستأجر و… می باشد.در سویی دیگر بحث درمان بازنشستگان پیش می آید زمان شاغل بودن به امید اینکه با پرداخت حق بیمه در زمان اشتغال می توانند در زمان بازنشستگی از درمان نیز به راحتی استفاده نمایند حالا باید مبلغی را نیز هرماه برای بیمه تکمیلی خود و خانواده اشان پرداخت نمایند آیا در واقعیت پس از ۳۰ سال پرداخت حق بیمه برای دریافت حقوق بازنشستگی و درمان باز هم باید حق درمان پرداخت نمایند!!
موضوع ادغام بیمه تأمین اجتماعی و سلامت مطرح می باشد و بازنشسته می اندیشد به اینکه اولویت تخت های بیمارستان های تأمین اجتماعی که خودش از مالکین و سهامداران آن سازمان می باشد حالا باید با کدامیک ازآنها باشد الویت تخت های بیمارستان اول برای بیمه سلامت و بعد برای بازنشسته بیمه تأمین اجتماعی !!!
هرچه عمیق تر و موشکافانه تر معضلات و مشکلات بازنشستگان را بررسی نماییم می بینیم تمام بخشنامه ها و دستورالعمل های اجرایی همه و همه ناشی از ناهماهنگی ها ، تضادهای مدیریتی و بی اعتنایی های نادلسوزانه وغیره غیره همه به ضرر معیشت و درمان و در نهایت بی توجهی شدید به وضعیت اسف بار اقشار بازنشسته می باشد . وضعیت بازنشستگان هر روز هر ماه هر سال بدتر از سال قبل میشود و در این احوال زمزمه هایی برای افزایش حقوق سال جدیدشان می باشد ،که قرار است اندک درصدی به حقوق بازنشستگان اضافه شود گویا تورم در جامعه ثابت نگه داشته شده است و هیچ افزایش قیمیتی صورت نگرفته و نمی گیرد و با دیدگاه محبت آمیز مسئولان و مقامات سازمان این خبر خوش را که قرار است سال آینده اندک درصدی به حقوقهایتان بیفزاییم آنان را به سوی شادی روح سوق می دهند. بازنشسته ای که اینک زمان استراحت در کنار خانواده اش و رسیدگی به اوضاع و احوال بیماری های مرتبط با سنش را دارد باید برای تأمین معاش خود و خانواده اش این سو و آن سو برای کسب درآمد بیشتر دوندگی نماید و مسئولین اعلام میکنند نباید بازنشسته شغل دوم داشته باشد این دستور وقتی قابل قبول و اجرا است که حقوق بازنشستگی اش کفاف زندگی و معیشت وی را پاسخگو باشد در جامعه ای که عدالت در راس آن می باشد هر کس در هر جایگاه چه بالا و چه پایین قرار دارد باید یک خط حداقل مشخص و مناسب برای آنان کشیده شود و این خط آنقدر مناسب باشد که آن حداکثرهای حداقل بگیر بتوانند با آن دریافتی حداقل در شرایط مناسب و صحیح دوران بازنشستگی خود را طی نماید .
در هر جامعه همیشه فاصله طبقاتی بوده و هست اما باید گفت به امید روزی که در جامعه ای که زندگی میکنیم مسئولان و دولتمردان محترم حاکم بر جامعه سعی نمایند با نگاهی عمیق تر و دیدگاههایی کاووش گرانه تر سعی نمایند پله های این طبقات را نه به طور کامل بردارند بلکه حداقل فاصله پله ها را چند تا یکی نمایند تا اختلاف طبقات حداقل کمی کمتر گردد و اقشار ضعیف و آسیب پذیر اندکی احساس امنیت و آسایش روحی و دغدغه کمتری برای معیشت داشته باشند .
اول ماه به فکر و اندیشه آخر ماه و آخر ماه به فکر و اندیشه هزینه های ماه پیش رو …
پس هرماه تقویم برایشان فکر و دغدغه و ذهنشان حاصل جمع وتفریق عدد و ارقام حقوقشان برای هزینه ها و معیشت خود و خانواده شان و مشکلات و ناتوانی از این همه تلاش ۳۰ ساله کار و اینک زمان آرامش برایشان طوفان دغدغه معیشت می باشد.
پس اگر آلزایمر داشته باشند !! حداقل کمی آرامتر خواهند بود چون تحمل این همه نابسامانی و نداشتن معیشت مناسب ، فکر آنان را به سوی بیماری های این گونه سوق می دهد …
